Για τις τύψεις μου...
Αν τίποτ’ άλλο δεν κερδίσαμε, μάθαμε τουλάχιστον πως αύριο θα συναντηθούμε. Αυτό διδάσκουμε, αυτό κηρύττουμε, μην κάνοντας καθόλου κήρυγμα, γιατί όποιος λέει πως αγαπάει ό,τι αγαπάει, δεν κάνει κήρυγμα, λέει μονάχα εκείνο που δε θα μπορούσε να μην πει. Γιάννης Ρίτσος
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΓΑΤΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΓΑΤΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Κυριακή 6 Απριλίου 2014
Κυριακή 20 Ιανουαρίου 2013
Το πρώτο σκαλί
Το πρώτο σκαλί του Κώστα Π. Καβάφη, αφιερωμένο στην Ελπίδα μου και στις στιγμές ζωής που "μοιραζόμαστε"...
Όσο για της ποιήσεως την σκάλα, την Υπέρ-θαυμάζω, έτσι κι αλλιώς!
Πηγή: http://www.kavafis.gr/poems/content.asp?id=148&cat=1
Όσο για της ποιήσεως την σκάλα, την Υπέρ-θαυμάζω, έτσι κι αλλιώς!
Πηγή: http://www.kavafis.gr/poems/content.asp?id=148&cat=1
| Το Πρώτο Σκαλί | Αναγνωρισμένα |
| Εις τον Θεόκριτο παραπονιούνταν μια μέρα ο νέος ποιητής Ευμένης· «Τώρα δυο χρόνια πέρασαν που γράφω κ’ ένα ειδύλλιο έκαμα μονάχα. Το μόνον άρτιόν μου έργον είναι. Aλλοίμονον, είν’ υψηλή το βλέπω, πολύ υψηλή της Ποιήσεως η σκάλα· κι απ’ το σκαλί το πρώτο εδώ που είμαι ποτέ δεν θ’ ανεβώ ο δυστυχισμένος.» Είπ’ ο Θεόκριτος· «Aυτά τα λόγια ανάρμοστα και βλασφημίες είναι. Κι αν είσαι στο σκαλί το πρώτο, πρέπει νάσαι υπερήφανος κ’ ευτυχισμένος. Εδώ που έφθασες, λίγο δεν είναι· τόσο που έκαμες, μεγάλη δόξα. Κι αυτό ακόμη το σκαλί το πρώτο πολύ από τον κοινό τον κόσμο απέχει. Εις το σκαλί για να πατήσεις τούτο πρέπει με το δικαίωμά σου νάσαι πολίτης εις των ιδεών την πόλι. Και δύσκολο στην πόλι εκείνην είναι και σπάνιο να σε πολιτογραφήσουν. Στην αγορά της βρίσκεις Νομοθέτας που δεν γελά κανένας τυχοδιώκτης. Εδώ που έφθασες, λίγο δεν είναι· τόσο που έκαμες, μεγάλη δόξα.» |
| (Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984) |
Στιγμές...
Η Ελπίδα μου, μού έδωσε την πρώτη της δαγκωνιά, οπότε... πάμε καλά!
"Γατομαμμή" με είπε η Γιώτα, προέκυψε!
Έχασα και τον Παπαδιαμάντη, απόψε!
Εμ, πώς;
Όλα, δε γίνονται! Δυστυχώς!
"Γατομαμμή" με είπε η Γιώτα, προέκυψε!
Έχασα και τον Παπαδιαμάντη, απόψε!
Εμ, πώς;
Όλα, δε γίνονται! Δυστυχώς!
Υπογραφή
Ξημέρωσε το Σάββατο 19 Γενάρη.
Δε θέλω να γράψω τίποτα. Το βιντεάκι μου τα λέει όλα.
Κρατάω στίγμα στιγμών μόνο τον πατέρα της... που φλέρταρε μπροστά της, κι εκείνη έκλαιγε απ' το μπαλκόνι της κουζίνας, ζητώντας του... "τι;", δεν ξέρω.
Έτυχε να δω την σκηνή απ' το παράθυρο του δωματίου και έμεινα.
"Ζώα, είναι!" σκέφτηκα, μα σκεφτόμενη την "σκηνή" που θα την κατασπράραζε ως θηλυκό και στη σκέψη ότι και τα μωράκια της μπορεί να ήταν άρρωστα, είπα πιο εύκολα το "Ναι" στην στείρωση, μέσα μου.
Γιατί... με το "μέσα" είναι το πρόβλημα.
Με την συνείδηση. Τι άλλο;
Στους 5 γάτους που ξέρω της γειτονιάς, είναι όλοι πεντάκιλοι. Ο ένας την καταδίκασε να μην κλείνει καλά το στόμα της, ποτέ, γάμπα στο ένα πόδι, χωρίς τρίχωμα, ο άλλος είναι ο πατέρας της και οι άλλοι 3, θρεφτάρια και άγριοι κι αυτοί.
Οπότε, Ελπίδα μου, βάση μοίρας, αφού ήρθες στο δρόμο μου, κι αφού υπέφερες και δεν υπήρχε άλλη λύση, "Σ'χώρα με!"
"ΚΙ ΕΣΥ, ΘΕΕ!"
Υγ. Όταν είδα τα παρακάλια που του έκανε η άλλη γάτα για ώρες, κι εκείνος αγέρωχος, έπαθα πλάκα!
Δεν είχα φιλοσοφήσει ποτέ το θέμα του θηλυκού γατιού, έτσι!
Μεγάλο μάθημα πήρα αυτές τις μέρες, μα την αλήθεια!
Είπα στον άντρα μου:
"Δεν είχα φανταστεί ποτέ μου, ότι οι γάτες κάνουν έτσι! Νόμιζα πως οι γάτοι τις κυνηγάνε, κι αυτές κλαίνε! Ζώα, θα μου πεις! Φύση!"
"Έτσι κάνουν και πολλές γυναίκες σήμερα, απλά, δεν τις βλέπεις!" μού απάντησε, κι έμεινα λίγο...
Είχε δίκιο. Ξέρω πολλές που νομίζουν πως αυτές έχουν κάτι παραπάνω απ' τις άλλες γυναίκες και βασίζονται μόνο σ' αυτό το "προσόν" τους και προκαλούν.... και "κυνηγούν".
Όχι! Δεν είμαι ανέραστη. Απλά, το sex από μόνο του, χωρίς αγάπη, με στέλνει σε "επάγγελμα", σε ανάγκη που ξευτελίζει και σε αρρώστια. Πουθενά αλλού.
Γνώμη μου. Είμαι της παλιάς σχολής.
Να φέρω τελικά, εκείνο το βιντεάκι, γιατί ανοίγω μεγάλη συζήτηση.
Δε θέλω να γράψω τίποτα. Το βιντεάκι μου τα λέει όλα.
Κρατάω στίγμα στιγμών μόνο τον πατέρα της... που φλέρταρε μπροστά της, κι εκείνη έκλαιγε απ' το μπαλκόνι της κουζίνας, ζητώντας του... "τι;", δεν ξέρω.
Έτυχε να δω την σκηνή απ' το παράθυρο του δωματίου και έμεινα.
"Ζώα, είναι!" σκέφτηκα, μα σκεφτόμενη την "σκηνή" που θα την κατασπράραζε ως θηλυκό και στη σκέψη ότι και τα μωράκια της μπορεί να ήταν άρρωστα, είπα πιο εύκολα το "Ναι" στην στείρωση, μέσα μου.
Γιατί... με το "μέσα" είναι το πρόβλημα.
Με την συνείδηση. Τι άλλο;
Στους 5 γάτους που ξέρω της γειτονιάς, είναι όλοι πεντάκιλοι. Ο ένας την καταδίκασε να μην κλείνει καλά το στόμα της, ποτέ, γάμπα στο ένα πόδι, χωρίς τρίχωμα, ο άλλος είναι ο πατέρας της και οι άλλοι 3, θρεφτάρια και άγριοι κι αυτοί.
Οπότε, Ελπίδα μου, βάση μοίρας, αφού ήρθες στο δρόμο μου, κι αφού υπέφερες και δεν υπήρχε άλλη λύση, "Σ'χώρα με!"
"ΚΙ ΕΣΥ, ΘΕΕ!"
Υγ. Όταν είδα τα παρακάλια που του έκανε η άλλη γάτα για ώρες, κι εκείνος αγέρωχος, έπαθα πλάκα!
Δεν είχα φιλοσοφήσει ποτέ το θέμα του θηλυκού γατιού, έτσι!
Μεγάλο μάθημα πήρα αυτές τις μέρες, μα την αλήθεια!
Είπα στον άντρα μου:
"Δεν είχα φανταστεί ποτέ μου, ότι οι γάτες κάνουν έτσι! Νόμιζα πως οι γάτοι τις κυνηγάνε, κι αυτές κλαίνε! Ζώα, θα μου πεις! Φύση!"
"Έτσι κάνουν και πολλές γυναίκες σήμερα, απλά, δεν τις βλέπεις!" μού απάντησε, κι έμεινα λίγο...
Είχε δίκιο. Ξέρω πολλές που νομίζουν πως αυτές έχουν κάτι παραπάνω απ' τις άλλες γυναίκες και βασίζονται μόνο σ' αυτό το "προσόν" τους και προκαλούν.... και "κυνηγούν".
Όχι! Δεν είμαι ανέραστη. Απλά, το sex από μόνο του, χωρίς αγάπη, με στέλνει σε "επάγγελμα", σε ανάγκη που ξευτελίζει και σε αρρώστια. Πουθενά αλλού.
Γνώμη μου. Είμαι της παλιάς σχολής.
Να φέρω τελικά, εκείνο το βιντεάκι, γιατί ανοίγω μεγάλη συζήτηση.
Τάχα
Με τον οίστρο της γάτας, περιπλανήθηκα κι απόψε, δε βρήκα όμως, άκρη.
Μόνο όνειρα που ήταν εφιάλτες.
Τάχα, η μάννα αρρώστησε! Βρήκα αίμα στα κόπρανά της! Τάχα, η μάννα θα πέθαινε...
Πού είσαι μάννα; Ακόμα, ζεις;
Τάχα, τα πόδια έτρεχαν, σε χιονισμένους δρόμους... "Σε λίγο θα παγώσουν", έλεγα, έτσι ξυπόλητη που ήμουν, λες κι έτρεχα σε καυτή άμμο.
Τάχα, κι ύστερα ξύπνησα, με την κραυγή του οίστρου.
Κι ήταν κοντά μου αυτή η κραυγή, μα κι άλλες παραπέρα...
Είν' το φεγγάρι πούκανε, τις γάτες να ουρλιάζουν ή είν' η σκέψη η δική μ' ,άρρωστα κολλημένη;
Να 'τα μας, πρωί πρωί! Ο οίστρος πάει να φέρει ποίηση, μα δε θα την σύρω... κι αυτή!
Σέρνω και σέρνομαι. Ρήμα. Πολλές οι έννοιες του. Δε μ' αρέσει αυτή η λέξη. Το εσωτερικό γδάρσιμο που προκαλεί το σύρσιμο, δηλαδή.
Παρασύρθηκα. Δεν είν' ώρα για λέξεις, ούτε ακόμα κι αν αυτές πετούν με δικά τους φτερά.
Είν' η ώρα για ενημέρωση, ειδήσεις και λύσεις κι αποφάσεις.
Είν' ώρα για τα παράθυρα ανοιχτά στον κόσμο.
Του Αγίου Αθανασίου, πρωί 10:21 /1/13
Μόνο όνειρα που ήταν εφιάλτες.
Τάχα, η μάννα αρρώστησε! Βρήκα αίμα στα κόπρανά της! Τάχα, η μάννα θα πέθαινε...
Πού είσαι μάννα; Ακόμα, ζεις;
Τάχα, τα πόδια έτρεχαν, σε χιονισμένους δρόμους... "Σε λίγο θα παγώσουν", έλεγα, έτσι ξυπόλητη που ήμουν, λες κι έτρεχα σε καυτή άμμο.
Τάχα, κι ύστερα ξύπνησα, με την κραυγή του οίστρου.
Κι ήταν κοντά μου αυτή η κραυγή, μα κι άλλες παραπέρα...
Είν' το φεγγάρι πούκανε, τις γάτες να ουρλιάζουν ή είν' η σκέψη η δική μ' ,άρρωστα κολλημένη;
Να 'τα μας, πρωί πρωί! Ο οίστρος πάει να φέρει ποίηση, μα δε θα την σύρω... κι αυτή!
Σέρνω και σέρνομαι. Ρήμα. Πολλές οι έννοιες του. Δε μ' αρέσει αυτή η λέξη. Το εσωτερικό γδάρσιμο που προκαλεί το σύρσιμο, δηλαδή.
Παρασύρθηκα. Δεν είν' ώρα για λέξεις, ούτε ακόμα κι αν αυτές πετούν με δικά τους φτερά.
Είν' η ώρα για ενημέρωση, ειδήσεις και λύσεις κι αποφάσεις.
Είν' ώρα για τα παράθυρα ανοιχτά στον κόσμο.
Του Αγίου Αθανασίου, πρωί 10:21 /1/13
Της γάτας
Διάβασα κι αυτές τις σκέψεις και συζητήσεις των παιδιών.
"Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα". Εκεί καταλήγω.
Ότι μάς φωτήσει η νέα μέρα, αυτό θα είναι και το σωστό!
Έτσι κι αλλιώς, πάντα "δίνω" εμπιστοσύνη στις μέρες και στις μοίρες...
"Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα". Εκεί καταλήγω.
Ότι μάς φωτήσει η νέα μέρα, αυτό θα είναι και το σωστό!
Έτσι κι αλλιώς, πάντα "δίνω" εμπιστοσύνη στις μέρες και στις μοίρες...
Της γάτας
Πηγή και περισσότερα Εκεί!
Η γάτα και η πόλη
«Η νύχτα κυλάει πάνω στη γάτα σαν τα σκοτεινά νερά», Πάμπλο Νερούδα
Φύσει νυχτόβιο ζώο, η γάτα κυνηγάει μόνη της, χιλιάδες χρόνια τώρα, πριν ακόμα εξημερωθεί. Τότε που ήταν ακόμα η αφρικανική αγριόγατα, λίγο πιο μεγάλη μα ίδια στα καπρίτσια. Χάρη στα νυχτοπερπατήματα γενεών, όντας το μόνο κατοικίδιο που ζευγαρώνει άνετα με ήμερους και άγριους του είδους της, καταφέρνει και κρατάει τη ζούγκλα μέσα της μέχρι και σήμερα. Κάθε σκύλος μαύρος έχει την άσπρη μέρα του, αλλά οι νύχτες ανήκουν στις γάτες. The freaks come out at night...
Αργά το βράδυ που λιγοστεύει η κίνηση, στα στενά και τα δρομάκια, πηδάει από ταράτσα σε ταράτσα και διασχίζει τις αυλές που έχουνε μείνει αυλές και δεν έχουν γίνει πολυκατοικίες. Στα πολύπλοκα συστήματα ακάλυπτων και πυλωτών, στα παρκάκια και τις πλατείες, εκεί γουστάρει να κόβει βόλτες. Κυνήγι και διασκέδαση, επιλεκτική κοινωνικοποίηση και άκρατες ξάπλες. Κεραμιδόγατοι, αδέσποτα και μαλλιά κουβάρια. Οι γάτηδες (έτσι τους λένε στην Ικαρία) βρίσκονται παντού, στην Αθήνα όμως αδιαμφισβήτητο βασίλειο τους είναι τ’ Αναφιώτικα.
Η τάση να κοιτάει αφ’ υψηλού της δίνει το αβαντάζ μιας αρχιτεκτονικής άποψης της πόλης. Ρεμβάζει και καρφώνει το τίποτα - κοιτάει πάντως κάτι που εμείς δεν βλέπουμε. Μαγικό ζώο μ’ ένα ασυνήθιστο κρανίο: δυνατά σαγόνια και μεγάλες εσοχές των ματιών, πολύ μεγάλες σε σχέση με τα περισσότερα θηλαστικά. Όταν φοβάται αυτή η Σφίγγα με την ενισχυμένη όραση και τα αινιγματικά μάτια, νομίζεις ότι θα σου χιμήξει στα μούτρα.
Η γάτα είναι συνδεδεμένη με το φεγγάρι κι ο Πόε ευχόταν να γράφει τόσο μυστήρια, όσο μυστήρια είναι μια γάτα.
Γυρνοβολάει κι απομακρύνεται, πάντα όμως σταθερή και σίγουρη στο πάτημά της, στο κέντρο ενός τρελού κι ανόητου κόσμου όπου δεν χρειάζεται να έχουν όλα κάποιο νόημα. Αυτό είναι το μάθημα που μας δίνει καθημερινώς. Επιστρέφει στην εστία της όσο μακριά κι αν βρίσκεται, χρησιμοποιώντας το βιολογικό της ρολόι, τη θέση του ήλιου και το μαγνητικό πεδίο σαν τα πουλιά που τόσο λαχταράει. Οι μάχες -όταν συμβούν- γίνονται ανάμεσα σε αρσενικούς (ενίοτε χώνονται και οι προστατευτικές μητέρες) κι είναι γρήγορες σαν των σαμουράι. Φωνή, κακό και μετά ένας απ’ τους δύο φεύγει τρέχοντας με τίποτα κοψίματα ή δυο τρυπούλες σαν του βρικόλακα.
Η γάτα και η πόλη
«Η νύχτα κυλάει πάνω στη γάτα σαν τα σκοτεινά νερά», Πάμπλο Νερούδα
Φύσει νυχτόβιο ζώο, η γάτα κυνηγάει μόνη της, χιλιάδες χρόνια τώρα, πριν ακόμα εξημερωθεί. Τότε που ήταν ακόμα η αφρικανική αγριόγατα, λίγο πιο μεγάλη μα ίδια στα καπρίτσια. Χάρη στα νυχτοπερπατήματα γενεών, όντας το μόνο κατοικίδιο που ζευγαρώνει άνετα με ήμερους και άγριους του είδους της, καταφέρνει και κρατάει τη ζούγκλα μέσα της μέχρι και σήμερα. Κάθε σκύλος μαύρος έχει την άσπρη μέρα του, αλλά οι νύχτες ανήκουν στις γάτες. The freaks come out at night...
Αργά το βράδυ που λιγοστεύει η κίνηση, στα στενά και τα δρομάκια, πηδάει από ταράτσα σε ταράτσα και διασχίζει τις αυλές που έχουνε μείνει αυλές και δεν έχουν γίνει πολυκατοικίες. Στα πολύπλοκα συστήματα ακάλυπτων και πυλωτών, στα παρκάκια και τις πλατείες, εκεί γουστάρει να κόβει βόλτες. Κυνήγι και διασκέδαση, επιλεκτική κοινωνικοποίηση και άκρατες ξάπλες. Κεραμιδόγατοι, αδέσποτα και μαλλιά κουβάρια. Οι γάτηδες (έτσι τους λένε στην Ικαρία) βρίσκονται παντού, στην Αθήνα όμως αδιαμφισβήτητο βασίλειο τους είναι τ’ Αναφιώτικα.
Η τάση να κοιτάει αφ’ υψηλού της δίνει το αβαντάζ μιας αρχιτεκτονικής άποψης της πόλης. Ρεμβάζει και καρφώνει το τίποτα - κοιτάει πάντως κάτι που εμείς δεν βλέπουμε. Μαγικό ζώο μ’ ένα ασυνήθιστο κρανίο: δυνατά σαγόνια και μεγάλες εσοχές των ματιών, πολύ μεγάλες σε σχέση με τα περισσότερα θηλαστικά. Όταν φοβάται αυτή η Σφίγγα με την ενισχυμένη όραση και τα αινιγματικά μάτια, νομίζεις ότι θα σου χιμήξει στα μούτρα.
Η γάτα είναι συνδεδεμένη με το φεγγάρι κι ο Πόε ευχόταν να γράφει τόσο μυστήρια, όσο μυστήρια είναι μια γάτα.
Γυρνοβολάει κι απομακρύνεται, πάντα όμως σταθερή και σίγουρη στο πάτημά της, στο κέντρο ενός τρελού κι ανόητου κόσμου όπου δεν χρειάζεται να έχουν όλα κάποιο νόημα. Αυτό είναι το μάθημα που μας δίνει καθημερινώς. Επιστρέφει στην εστία της όσο μακριά κι αν βρίσκεται, χρησιμοποιώντας το βιολογικό της ρολόι, τη θέση του ήλιου και το μαγνητικό πεδίο σαν τα πουλιά που τόσο λαχταράει. Οι μάχες -όταν συμβούν- γίνονται ανάμεσα σε αρσενικούς (ενίοτε χώνονται και οι προστατευτικές μητέρες) κι είναι γρήγορες σαν των σαμουράι. Φωνή, κακό και μετά ένας απ’ τους δύο φεύγει τρέχοντας με τίποτα κοψίματα ή δυο τρυπούλες σαν του βρικόλακα.
"Ζημιές"
Ερχόμουνα να γράψω για την Ελπίδα (την γάτα μου) και έπαθα διπλή ζημιά!
Ξύπνησε πάλι και ουρλιάζει. Ενοχλεί και την γειτονιά! Πάμε για 4η μέρα σήμερα!
Δεν αντέχεται.
Δε ξέρω τι θα γίνει!
Πρέπει να σβήσω φώτα, άκρα ησυχία, μπας και ξεχαστεί και κοιμηθεί.
Δε μπορούσα να φανταστώ πως θα την αγαπήσω τόσο και θα κλαίω για το οιστρικό δράμα της!
Χθες πήγαμε στον γιατρό.
Δεν έχουμε αποφασίσει τίποτα ακόμα.
Η Ελπίδα ήρθε πολύ απρογραμμάτιστα στη ζωή μας και απλά, δεν μπορώ να εγγυηθώ για το μέλλον της, κοντά μου.
Αν την αφήσω έξω, θα την βρω κομματιασμένη. Το είπε και ο γιατρός. Κακό προηγούμενο γειτονιάς. Μέσα, είναι φυλακή και για κείνη και για μας.
Ο Θεός βοηθός!
Ελπίζω ότι από κάπου θα έρθει η σωστή λύση! Από πού, δεν ξέρω!
Μόνο ελπίζω!
Μετά από όσα διάβασα, είχα καταλήξει πως πρέπει να της κάνουμε στείρωση, μα αφού περάσει ο πρώτος οίστρος.
Αφού φάμε τη βδομάδα των παθών, δηλαδή!
Μετά...
Εύκολο τό 'χεις, να συντηρείς ένα ζώο, την σήμερον ημέρα; Να μη φτάνουν να πας στον γιατρό για τη δική σου υγεία και να πρέπει να τρέξεις για εκείνο;
Να πεινάνε και να είναι χωρίς ζέστα και φως, παιδάκια στη γειτονιά σου, κι εσύ, ενώ κι εσύ δύσκολα περνάς, να λες: "Όλα για το γατάκι μου;"
Το παλεύω.
Ψάχνομαι...
Βαριά η φωνή του γιατρού:
"Αφού το πήρες σπίτι σου, έχεις την ευθύνη του!"
Τις ξέρω τις ευθύνες μου ώς άνθρωπος, γενικά, μα... κι αν το άφηνα δηλαδή εκεί, κάτω, όπως ήταν στον κήπο με τις μονωτικές ταινίες που είχε στα πόδια, θα ζούσε τώρα;
Κι αν δεν το έτρεχα πάλι στον γιατρό, όταν του ξέσκισε ένας γάτος το στόμα του και το ποδαράκι του, ενώ φρόντιζα να το μεγαλώσω, θα ζούσε τώρα;
Τώρα ζει! Αυτό μετράει! Όπως τώρα ζω κι εγώ! Θα φροντίσω το καλύτερο γι' αυτό, για αύριο που μπορεί εγώ να μη ζω, μα με συνθήκες που είναι για ζωάκια, όμως!
Ελεύθερο, όχι κλεισμένο σε μπαλκόνια και δωμάτια, για να γεμίζει τις δικές μας ακάλυπτες ανάγκες τρυφερότητας και στοργής, κι όχι σαν μούμια, σαν κούκλα, σαν τον αγαπημένο μας και αλησμόνητο Έντουαρτ!
Ελπίδα μου, κοιμάμαι εγώ. Κοιμήσου κι εσύ! Θα περάσει, κοπέλα μου! Μεγαλώνεις! Έχεις το δικαίωμα να γίνεις μάνα! Μόλις βγει ο χειμώνας! Σε άλλο σπίτι, σε άλλο κήπο! Θα τον βρούμε, μαζί, καλή μου! Κάνε υπομονή!
Με το φως του υπολιστή γράφω, κρατώντας ανάσες.
Έχει καταλάβει, σίγουρα, μα ας εκμεταλλευτώ την ησυχία της για λίγο ύπνο κι εγώ, γιατί τον χρειάζομαι.
Οι μαμές... πρέπει να είναι στα όπλα, και για όλους! Μεσ' τη σιγαλιά της νύχτας, προέχει και η ησυχία.
Ευθύνη μου τα ουρλιαχτά της Ελπίδας, πέρα από τη στεναχώρια που δε μπορώ να βοηθήσω την κατάσταση.
Τα εφόδια
| Τα εφόδια |
|
Σπίτι φιλικό στη γάτα
| Σπίτι φιλικό στη γάτα |
|
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)